Monthly Archive for april, 2009

Eén maand later…

Zing, lach, merk en bewonder: apeningent.be bestaat net één maand. Reden genoeg om hier een krat Gruut te laten aanrukken dat het geen naam heeft. Drie vierde van de nieuwbakken bloggers gooit de handdoek immers al na een week of wat in de ring. Daar lusten de honden geen brood van. Wit of bruin, 10-granen- of boerenbrood. Het zal niet waar zijn. 

In de afgelopen maand ging het hier vooral over Gent, hetgeen in zekere zin te verwachten viel afgaande op de titel van het blog. Een nicheblog dus, want we zijn -voorlopig- nog niet uitverteld over die Fiere Stede.  Het aantal bezoekers is dan ook omgekeerd evenredig met het aantal West-fluten in deze stad. Dat geeft niet, dat er zoveel West-fluten in Gent rondwaren. Dat van die bezoekers geeft ook niet. ‘T is eerder een vorm van therapie -zo moet het lief niet langer naar onze chauvinistische dwalingen luisteren- en ‘t is ook wel een beetje oefening die in de beste droom kunst baart. Als het vat leeg is zullen we hier andere koeien en kalveren gaan melken, en lijkt de evolutie naar een ordinair lijflog op termijn bijna onvermijdelijk. Dan gaat de Antwerpenaar in Gent bloggen over zijn exquise broccolipuree, of over mieren op de koffietafel. Maar zover is het nog niet. De emmer der Antwerpse beredeneringen is voorlopig  nog behoorlijk vol.

Jobs in Gent

De vacaturemarkt in Gent is ineengestuikt, schrijft De Gentenaar. 40 procent minder jobs dan een half jaar geleden! Crisis dus, ook in Gent. Kan je nagaan, en dat deden wij ook in de afgelopen maanden. Op zoek naar een nieuwe job, bij voorkeur in de buurt van de Arteveldestad want al dat gependel van de laatste jaren begint fameus maan kluute uit te hangen. Alle moderne middelen zijn goed: RSS-lezer, jobs op maat via mail… Liever geek dan gek. Kortom, genoeg om een compleet overzicht te krijgen van de beschikbare vacatures binnen één bepaalde sector. Mijn sector: professioneel ontstopper. Een echt knelpuntberoep overigens. Conclusie: in Gent zijn quasi geen jobs. In de rest van Vlaanderen ook niet, maar vooral in Gent. Tenzij in de Colruyt misschien, maar daarvoor praat ik dan weer te vlug. 

Even ernstig nu, en ook wel even elders. Steden tellen traditioneel het meest aantal werklozen. Dat is logisch. Maar zelfs in tijden van crisis blijven Brussel, Leuven en –ahum- Antwerpen redelijk overeind. Cijfers heb ik niet, maar het gaat dan ook om de perceptie binnen één vakgebied. Gent schijnt vooral de stad van de kenniseconomie en jonge IT-bedrijfjes te zijn. Sceptisch en innoverend dus. Maar niet septisch. Geloof me nu maar. Gent is geen shithole.

apeningent op Twitter

Als er één schaap over de dam is, volgen er meer. A’pen in Gent gaat nu ook over stag, en bijgevolg een heel klein beetje crossmediaal. (Een greintje grootspraak op zijn tijd is nooit mis.) Volg het wedervaren van deze Gentse Antwerpenaar nu ook op twitter. Twitter, twitterder, twitterst. Want out is oud.

Accident…

autos

Gazetten in Gent

Het is weer weekend, het perfecte alibi om zo lui als een varken te wezen, of het moest zijn dat uw naam Michel Verschueren is. Wat uw bloggende Antwerpenaar in Gent zo waardeert aan weekends zijn de weekendkranten. Op zaterdagmiddag -als de lichamelijke restauratiewerken enigszins een aanvang hebben genomen- resulteert dat meestal in twee verschillende kranten aan de ontbijt- of beter brunchtafel. Er was een tijd dat het er drie waren, maar dat was nog toen het verschijnsel ‘crisis’ eerder geassocieerd werd met een huilbui van Bert Anciaux (den bleiter)dan met grote flappen. Wat heeft dat nu met Gent te maken, vraagt u zich af? Veel. Sinds ik in Gent woon, voel ik me gazettengewijs namemelijk een beetje dakloos. Ik vind mijn gading niet. Op vier van de vijf weekdagen lees ik Het Nieuwsblad of De Gentenaar -de cholera of de pest dus- want De Morgen koop ik alleen voor de weekend- en mediabijlage. De Standaard is me te droog, en om de FED  te lezen heb ik de bankrekening niet echt.

En daarom koop ik in het weekend nog altijd Gazet van Antwerpen, also known as ’De Frut’. Jammer genoeg gaat het dan om de Dendereditie en niet om de editie ‘Metropool Stad’, maar wie het kleine niet eert… Op dat vlak ben ik wellicht geen haar beter dan de gemiddelde Turk met schotelantenne, al heeft die net iets meer tijd gekregen om zich de Gentse gewoonten eigen te maken. Waar een wil is, is ook een weg en die ligt meestal nog ergens in Istanboel. In mijn geval in de koekenstad dus, want de Grungplöts, de Meêr, de Keyserlei: daar em ekik m’n art verlore. En een zaterdag zonder frut is als een vrijdag zonder vis. Enfin, vroeger toch.

Stationswedstrijd

Berlijn was zo indrukwekkend dat bloggen over het dorp Gent even té banaal leek. Want laat ons eerlijk zijn: vergeleken met de Duitse hoofdstad is Gent een dorp en Antwerpen een provinciestadje, en lijkt elke vorm van chauvinisme op dat vlak nogal bespottelijk. (‘Belachelijk’ is een woord dat onze wederhelft –een ingeweken maar ondertussen geassimileerde Hollandse- niet graag hoort.) En toch kunnen ze het niet laten, de Gentenaren. Al van in mijn lagere schooltijd, toen Gent nog een vuil, donker en stinkend hol was, kreeg ik te maken met het oeverloze geëmmer van al te fiere stroppendragers die geen gelegenheid lieten voorbijgaan om de competitie met de Antwerpenaar kunstmatig in leven te houden. Een verloren zaak natuurlijk, maar soit… Zelfs de pers laat zich op dat vlak niet onbetuigd. Ook twintig jaar later. Gisteren was het weer van dattum, want wie dacht dat de Calimero in de Gentenaar ondertussen in coma lag heeft het mis. 

‘Sint-Pieters wordt het perfecte station, nog beter dan Antwerpen-Centraal.’ 

Kijk, dat Gent Sint-Pieters op termijn een 10/10 krijgt is natuurlijk fantastisch nieuws. Voor Gent én voor die enkele Antwerpenaar die dag in dag uit naar de Arteveldestad spoort. Maar de vaststelling dat het Sint-Pietersstation na de werken het Centraal Station van Antwerpen –nu 9,5/10- zou kloppen met och here een half puntje lijkt mij net zo relevant als de zweetlip van Jean-Marie Dedecker. Bovendien is het nog niet zover. Op dit ogenblik haalt Gent Sint-Pieters een 7/10, zo’n tweeëneenhalve procent slechter dan Antwerpen Centraal. Op dit ogenblik is parkeren in de buurt van het Sint-Pieterssstation –met de auto of fiets- zoiets als zoeken naar een speld in een hooiberg. Vogeltjes die vroeg zingen zijn voor de poes. Afwachten dus… Want als Antwerpenaar kan ik me moeilijk inbeelden dat Gent Sint-Pieters Antwerpen Centraal naar de kroon zou steken. Dat hoeft ook niet. Antwerpen Centraal is gewoon te groot, net zoals Gent te klein is.

Metropool

Deze Antwerpenaar verhuist dit weekend naar die andere metropool. Voor een apeninberlijn.be is het dus een beetje kort dag. Auf Wiedersehen!

Eerste hulp bij Gent

Het is nu officieel: ik ben een Gentenaar. Het staat immers op mijn digitale eID. Wanneer ik die laat wijzigen bij de Dienst Burgerlijke Stand van de stad krijg ik als welkomstgeschenk een EHBG-koffertje, waarbij EHBG staat voor ‘eerste hulp bij Gent’. In Gent wonen moet een hele beproeving vol gevaren zijn, flitst het door mijn hoofd. De begeleidende brief maakt melding van ‘een stevig en sierlijk koffertje’. Ik kijk er eens goed naar, en zie een onhandig kartonnen onding. 

ehbg-koffer1

Ik steek het Woodrow Wilsonplein veilig over, maar dat kan niet verhinderen dat ik me compleet idioot voel met mijn EHBG-koffer in de hand. Bedoeling was om het winkelcentrum nog even en passant binnen te wippen, maar ik besluit wijselijk in een rechte lijn naar huis te fietsen. Eens veilig thuisgekomen lees ik op de achterkant van de EHBG-kit ‘Welkom Thuis’. Zeg dat wel… 

De inhoud van de EHBG-koffer blijkt goed voor een half regenwoud. Vreemd voor een stad die eerder een wat links en dus milieubewust imago koestert en wier website twee jaar geleden nog bekroond werd tot beste overheidssite. Binnen de kortste keren ligt mijn bureau vol folders, brochures, en kaarten. Ik besluit het stadsplannetje opzij te leggen, en de rest op te bergen. Aan containerparken heb ik voorlopig geen boodschap, laat staan aan een ‘leidraad voor hondenbezitters’. Ik lees in een oogopslag ook nog dat Gent ‘bruisend authentiek’ is, en ga vervolgens een pita steken bij Bar Marakech in de Phoenixstraat.

Continue reading ‘Eerste hulp bij Gent’

Visser vangt vis

‘Vogels in ‘t stadhuis, vissen in de Schelde’ luidde ooit de verkiezingsslogan van een Antwerpse politica met terminale blos. In de daarop volgende jaren heb ik geen vis zien zwemmen in ‘t Scheld, laat staan een visser vissen aan de oevers van de stroom. In Gent ligt dat blijkbaar anders, of het moest zijn dat Gentse vissers minder resultaatgericht zijn. Niet dus…

Portus Ganda

Deze kalende knakker haalde het klein grut met regelmaat van de klok uit het water. Gespot naast de brug aan het einde van de Dampoortstraat.

Antwerpenaren en West-Vlamingen…

Hiep hiep hoera! We hebben onze eerste google-bezoeker beet. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat de zondagse paasziel in kwestie hier terecht kwam met de zoekterm ‘Antwerpenaren luidruchtig’. Què?!

Op diezelfde zoekpagina overigens ook deze boeiende discussie, wat doet vermoeden dat het nooit meer goedkomt tussen Antwerpenaren en West-Vlamingen. Nuance: tussen West-Vlamingen in West-Vlaanderen en Antwerpenaren. Enfin, dat vind ik er dan weer van…