Zing, lach, merk en bewonder: apeningent.be bestaat net één maand. Reden genoeg om hier een krat Gruut te laten aanrukken dat het geen naam heeft. Drie vierde van de nieuwbakken bloggers gooit de handdoek immers al na een week of wat in de ring. Daar lusten de honden geen brood van. Wit of bruin, 10-granen- of boerenbrood. Het zal niet waar zijn.
In de afgelopen maand ging het hier vooral over Gent, hetgeen in zekere zin te verwachten viel afgaande op de titel van het blog. Een nicheblog dus, want we zijn -voorlopig- nog niet uitverteld over die Fiere Stede. Het aantal bezoekers is dan ook omgekeerd evenredig met het aantal West-fluten in deze stad. Dat geeft niet, dat er zoveel West-fluten in Gent rondwaren. Dat van die bezoekers geeft ook niet. ‘T is eerder een vorm van therapie -zo moet het lief niet langer naar onze chauvinistische dwalingen luisteren- en ‘t is ook wel een beetje oefening die in de beste droom kunst baart. Als het vat leeg is zullen we hier andere koeien en kalveren gaan melken, en lijkt de evolutie naar een ordinair lijflog op termijn bijna onvermijdelijk. Dan gaat de Antwerpenaar in Gent bloggen over zijn exquise broccolipuree, of over mieren op de koffietafel. Maar zover is het nog niet. De emmer der Antwerpse beredeneringen is voorlopig nog behoorlijk vol.








