Monthly Archive for juni, 2009

De allochtoon en de jeanet

Gisteren schreef ik op feestboek het volgende:

F.C. kreeg van een strak gecoiffeerde Noord-Afrikaan in zwarte tweedehands-BMW te horen dat hij een jeanet is, en besloot daarop een Gini Lemon te nuttigen op het terras van een homo-café.

Het is maar de halve waarheid, maar daarom heet zoiets dan ook ‘microblogging’. Geen ruimte voor detail dus. Onze gekleurde, machoïde medemens in kwestie vond het immers nodig om te claxonneren omdat mijn lief tussen –en dus niet rechts van- de tramsporen reed. Het was in een éénrichtingsstraat die naar het Gravensteen leidt. Waarop ik enigszins aangespoord door een tropisch klimaat op non-verbale wijze mijn mening duidelijk maak. Geen middelvinger, maar eerder een gebaar in de trant van ‘wat is ’t joeng?! Hij stopt net iets te plots, en het scheelt geen haar of ik vlieg door zijn achterruit en beland met slokdarm op zijn versnellingspook. Terwijl zijn vriendin naast hem laat merken dat ze eveneens niet is opgezet met het gedrag van haar chauffeur, lees ik hem nogal kordaat de levieten. Dat is hij duidelijk niet gewoon; een autochtoon die zich geen schrik laat inboezemen door iemand als hij. ‘Als hij’, dat wil zeggen: irritante, allochtone mentaal-gehandicapte die zich laat opmerken door een agressieve rijstijl in een gedateerde BMW met veel te luide maar vooral foute muzieksmaak en latent gebrek aan respect voor vrouwen. Even zie ik de ontreddering in zijn expressie, maar die slaat al gauw over –of wat had u gedacht?- in agressie. Ik denk even dat hij me van repliek gaat dienen, hetgeen in zekere zin ook zo is, maar die repliek blijkt nogal weinig doordacht. ‘Euj… jeanet!’, klinkt het met licht Antwerps accent. Een verlichte geest, zoveel is duidelijk. Eén met de herseninhoud van een eekhoorn. Bijvoorbeeld. Even lijkt het erop alsof hij gaat uitstappen of me gaat aanrijden. Daar moet je altijd op bedacht zijn, het zou mogelijk niet de eerste zijn. Ik kalmeer en besluit niet verder te reageren, aangezien ’s mans opmerking zodanig stereotiep is dat ze lachwekkend wordt. Behalve dan in het machoïde hoofd van het mannetje dat dommigheid cultiveert als boer Charel koeien. Maar leg maar eens uit wie boer Charel is. Ik ga even ‘afkoelen’ op het eerste het beste terras. Het blijkt waarachtig een holebi-café.

Heimat

Volgende week keert de Gentse Antwerpenaar nog eens terug naar zijn heimat: ‘t stad, A, of gewoon Antwerpen voor minder ingeweiden. Raar hoe een stad zich gaandeweg een weg in je ziel baant. Als een dief in de nacht, een Whiskey in een Tom Waits, of een ster in een Kimberley. . .  Ik kijk er nu al naar uit. Reikhalzend zelfs, al is dat bepaald geen goed idee met die Gentse voetpaden. (Voor je ‘t weet lig je op de spoedafdeling.) Gent is een fijne stad, maar na een half jaar nog niet echt ‘mijn stad’. Maar nu is het tijd om naar bed te gaan, en te verdrinken in een bad van weemoed en valse nostalgie. In Gent.

Tip

Tip aan de toog van een in Gent geïntegreerde Bruggeling:

‘Als ze me willen treiteren omdat ik een West-Vlaming ben, vraag ik hen wat ze ‘t liefst hebben. Een West-Vlaming of een Turk?’

Vergane glorie

vergane glorie

'Bellen aan nummer 22.'

Gent Blogt

Gent Blogt vind ik soms -en ik wik en weeg mijn woorden- een wat suffe, saaie bedoening. Het stadsblog doet mij nog het meest denken aan een online cultuurmagazine. Niks voor een cultuurbarbaar dus. Een beetje peper zou geen kwaad kunnen. Ik mag dat zeggen, want het is maar een mening. Eén die er weinig toe doet trouwens, want hun bezoekersaantallen geven mij ongetwijfeld overschot van ongelijk. Maar een mening moet ook openstaan voor verandering. Alleen dommeriken veranderen nooit van gedacht. Vandaag tovert Vuylsteke iets uit zijn pen dat van ballen en visie getuigt. Meer van dat.

Termont goes Kimberley

De Kimberley-hype is ook de Gentse burgervader niet ontgaan.

‘Gent is een rebelse stad, en steunt Kimberley dan ook door dik en dun. En iemand moet natuurlijk het goede voorbeeld geven. Bovendien heb ik het voordeel dat ik over een pletshuufd beschik. En die neusring, zeg je? Tja, ik was in slaap gevallen toen ik een Prins Albert liet steken… Zeg maar een gratis extraatje! ‘

termont kimberley

str…

Straal? Strandbal? Strijdvaardigheid? Strekspier?

Strr...

Wie het antwoord kent … op de vraag ‘Waar is deze foto getrokken?’ wint een gratis beurt bij hondenkapsalon Sloeber in Ledeberg.

apeningent goes culinair

Sinds ik in Gent woon heb ik er nieuwe hobby bij: koken. In mijn vorige appartement in de koekenstad ging de betekenis van het werkwoord ‘koken’ voor mij niet verder dan het in de pan kletsen van een bloederig stuk vlees of het vakkundig opwarmen van een integraal Delhaize-menu in de magnetron. Dat had veel te maken met tijd, maar nog meer met infrastructuur. Bovendien is koken voor jezelf niet echt motiverend. Er komt nogal weinig feed-back, moet je weten. Drie variabelen die intussen gewijzigd zijn, en dus heb ik me de geneugten van  het koken eigen gemaakt. Met vallen en opstaan natuurlijk. Maar voor een SOS Frank is voorlopig nog weinig aanleiding. Bij deze één van mijn favoriete gerechten, en bovendien een tip voor luie keukenprinsen/prinsessen. Poepsimpel!

Het lamsvlees haal ik bij de Marokkaanse slager in de Phoenixstraat. De presentatie van ‘s mans fijne vleeswaren laat enigszins te wensen over en je voelt je even alles behalve sant in eigen land, maar de kwaliteit is goed en de prijs spotgoedkoop. Bovendien heeft het wel wat: het door merg en been snijdend geluid van een lamsbout die vers wordt afgezaagd. Iets primairs geloof ik…

Continue reading ‘apeningent goes culinair’

Joske

Groot nieuws uit onze heimat: ‘Joske Vermeulen krijgt standbeeld in Merksem.’ Veel gekker moet het toch niet worden me dunkt…

Coupurefeest (heel even toch)

Bier, fruitsap, frieten, en rockers: aldus het tweede Coupurefeest afgelopen zaterdag. Naar men zegt een initiatief van rijkelui en hun zoontjes. Er werd dan ook niet op een euro meer of minder gekeken: iets wat vooral tot uiting kwam in de grootte van het podium en de kwaliteit van de PA. Het publiek kwam duidelijk uit alle hoeken van de stad: zelfs Luc De Vos stond enthousiast te supporteren. De darmflora van uw Antwerpenaar toonde zich al even enthousiast. Vechten met een buikvirus is op voorhand een verloren strijd, en dus ging het na een uur razendsnel huiswaarts.

Iets heel anders dus dan de Groene Valleifeesten vorige week, die overduidelijk de stempel droegen van een commune nep-crusties met dreadlocks. Het bezoekende volkje bestond toen vooral uit dertigers met maxi-cosi’s, vetbetaalde jobs en een uitstraling à la ‘kijk eens hoe alternatief en groen wij niet zijn’. Het heet daar dan ook niet voor niks Groene Vallei… Ik weet niet of het aan de locatie of de aan- of afwezigheid van de zon lag, maar qua ambiance leek de Groene Vallei toch het pleit te winnen.