Monthly Archive for november, 2009
Gezocht: een huisarts in Gent city die niet contactgestoord en/of onbeleefd is. Ik heb hem of haar nog niet niet gevonden in het afgelopen jaar. In het eerste geval kreeg ik bijna geen oogcontact laat staan een comfortabel gevoel. De tweede vond het zelfs niet de moeite om mij te begroeten, en was ronduit onvriendelijk.
Dat je een nummer bent bij de dokter, daar kan ik nog inkomen. Dat je als dokter(spraktijk) geen enkele moeite doet om dat te camoufleren, dat is even wennen na dertien jaar Antwerpen. En eigenlijk kan je de lijn doortrekken naar de hele middenstand. Van bakker tot beenhouwer, van flik tot friturist. Over mijn kapper natuurlijk geen slecht woord, maar die is dan ook al een halve eeuw getrouwd met een Antwerpse. Maar serieus: een heel klein beetje commerciële geest zou toch echt geen kwaad kunnen. Een mens heeft daar deugd van. Echt waar. Geloof me nu maar.
De laatste maanden heb ik meer dan eens de relevantie van apeningent.be in vraag gesteld. Want zeg nu eens eerlijk: Vlaanderen is een scheet groot en waarover hebben we het dan in godsnaam? Maar dan gebeurt er weer iets dat me dit nicheblog doet koesteren als ware het een dozijn Stella’s op een zaterdagavond. Dan gaat het plots om méér dan zomaar een uitlaatklep. Want verbijstering laat zich soms beter kanaliseren met een laptop in de schoot.
‘Maar gij zijt precies niet van Holland hee?’ wou een strop van middelbare leeftijd van me weten. Het was in één van betere Italiaanse restaurants van de stad, alwaar ik met een paar geïmmigreerde Nederlanders (waaronder mijn vriendin) gezellig zat te dineren. Aanleiding tot de conversatie met onze buren bleek een oorworm in de ruccola, maar dat is weer een heel ander verhaal.
‘Nee, ik ben van Antwerpen’ flap ik er schijnbaar onbezonnen uit. Ik had beter moeten weten.
‘Oei, van Antwerpen!’, klinkt het. De man trekt daarbij een gezicht alsof iemand ‘m zonet bevolen heeft een emmer stront op te vreten. Er komt een hele discussie van, want ik ga natuurlijk ook niet zomaar mijn roots verloochenen. Dat spreekt voor zich. Ik probeer ‘m nog duidelijk te maken dat ik nooit een Antwerpenaar heb ontmoet die iets tegen Gentenaren heeft. En dat ik bovendien in Gent ben geboren. En wat een exquise serie Flikken wel niet was. (sic.) En om kort te gaan: dat ik het wel naar m’n zin heb in Gent. Maar het mag allemaal niet baten, want ik ben een Antwerpenaar. Een vuile Antwerpenaar.
Afgelopen zomer mocht ik even een camera uittesten. Leuk speelgoed. En wat doe je dan? Je neemt plaats op het balkon à tiens.
Het onderwerp van mijn try out toonde zich echter van zijn meest onvoorspelbare kant. Dat heb je wel eens met mensen. En de camera liep…en liep…
Jawel beste huismussen en daklozen, de auteur van dit interstedelijk blog streek net één jaar geleden in de kennisstad neer. Het betekende voor ondergetekende het afscheid van de mooiste stad van West-Europa. Althans, zo flitste het op de dag des Heren door mijn hoofd.
‘Hoe voel je je nu na een jaar Gent?’ smeet iemand me op deze heuglijke dag voor de voeten. Ik zei dat ik met geen stokken meer naar ‘t stad te slaan ben. Enfin, voor de Lange Wapper zou ik eventueel nog een uitzondering maken. Dat dan weer wel. ‘T was hoe dan ook voor vijftig procent een leugentje om bestwil. Het tegendeel beweren zou wel eens in het verkeerde keelgat kunnen schieten bij die fiere Gentenaren, en er hangt al een strop rond hun nek. Veel gekker moet het dan ook niet worden. Maar toch, heimwee heb ik niet meer. En dus voeg ik er in een vlaag van opportunisme nog aan toe dat het in Gent toch wel gezelliger toeven is. ‘Relaxter’ corrigeerde mijn gesprekspartner me. ‘T is waar. Gent is een stad ontdaan van alle menselijke franje. (lees: streken) Eigenlijk hangt het er maar vanaf bij welke mensen je terecht komt, want die maken of kraken nu eenmaal je perceptie van een stad. Wat dat betreft geen reden tot klagen. Integendeel. En toch is het heel soms beter wonen in ‘t stad.
Grootste nadeel van Gent?
- Dat er geen enkele supermarkt op zondagnamiddag open is.
- Dat er zoveel slechte frituren zijn.
- Dat de voetpaden scheef liggen.
- Dat er te veel Turken wonen die zich asociaal gedragen, vooral dan in het verkeer.
- Dat er te veel feestjes zijn.
Jolan on 
GDM on 
Danny C. on 
wim on 
