Frituren in Gent: the sequel

Zoals beloofd: een bespreking van de twee nieuwe frituren op loopafstand van het hoofdkwartier van uw Antwerpse blogger in Gent.

Enkele maanden geleden zag Frituur ‘t Pleintje op het Emilius Seghersplein (naast het postkantoor) het daglicht. Het adres is niet onbelangrijk, want er bestaat namelijk al een Frituur ‘t Pleintje in Gent en wel aan de Zwijnaardsesteenweg. Originele naam dus. Bijna oer-Vlaams zouden we zo zeggen. U kan zich dan ook onze verbazing voorstellen wanneer de friturist in kwestie een Turk blijkt. Ik zal zelfs meer zeggen: het blijkt ook nog eens de voormalige groenteboer! Enkele weken geleden rekende ik een krop sla en een zakje Ras el Hanout af, vanavond wordt dat een frietje mayo met gebakken cervela. ‘Een wàt?’ ‘Gebakken cervela, meneer…’ ‘Kennen we niet.’ Oer-Vlaams? Euh, ik dacht het niet.

Hopelijk zat onze friturist in kwestie niet met een over-stock aan aardappelen, en besloot hij daarop dan maar zijn groentewinkel om te turnen in een frituur. Want dat soort scenario’s flitsen een hongerig en katerig mens op een zondagavond door het hoofd.

Soit, de man verdient een eerlijke kans. Hoe zit dat met die frieten?

Ik moet niet lang wachten. Zo ongelooflijk niet lang dat ik er beetje achterdochtig van word. Terecht. De frieten blijken namelijk onvoldoende gebakken, en zijn dan ook niet krokant. Eerder slap. Ook het vlees ziet er nog een beetje rauw uit. Kortom, een teleurstelling. Ik had er nochtans goede hoop op , want met de hygiëne zit het op het eerste oog wel goed. Alweer een gemiste kans. Eén keer en nooit meer.

Iets minder lang geleden opende de Golden Friet -een naam als een klok!- op de hoek van de Begijnhoflaan en de Brugsepoortstraat. Je kan er eigenlijk nogal moeilijk naast kijken. Ook hier treffen we een Turkse uitbater. Erg beleefd, maar de man oogt een beetje onwennig en nerveus.

En de frieten? Ik vond ze nog wel meevallen, maar de mondhoeken van mijn vriendin begonnen plots op die van La Esterella te lijken. Dat is geen goed teken. Het grote probleem is dat de frieten niet echt naar patatten smaken, en een beetje té krokant uitvallen. Het vlees blijkt bovendien kapot gebakken en heeft een hele dikke korst. Het ziet er een beetje vies uit, en ik laat deze worst dan ook wijselijk aan me voorbijgaan. Maar toch, hij verdient nog enig respijt. (De uitbater, bedoel ik dan.) Ik vond het de minst slechte frieten van de frituren die ik op dit blog al heb besproken. Dat is nog altijd geen compliment. Integendeel. Of de Golden Friet een goudmijn wordt, lijkt hoogst twijfelachtig. Volgende keer toch maar weer naar de Papegaai…

Slotconclusie: ik heb nog altijd geen kwalitatieve frituur gevonden in onze côté. Nul op vijf. Onvoorstelbaar. Kandidaat-frituristen zouden misschien beter eerst een cursus volgen. Die bestaat. Hierzo. Want frieten bakken is een vak!

Bon, volgende week verlegt A’pen in Gent zijn grenzen weer. Dan gaan we de hotdogs en Belgian Waffles op de rooster leggen. Op Broadway.