van de koeken- naar de stroppenstad
Na twee jaar, als bij toeval en uit curiositeit, in de Sint-Pieterskerk beland. Ik stond nog geen minuut richting hemel en naar fresco’s te staren, of ik werd aangesproken door een jongeman. Dienaar des Gods in tijden van kerkelijke zonde. En dan kan een beetje pr geen kwaad. Kwestie van iedereen een warm welkom te heten. Waar kom je dat nog tegen?
Eén jaar na de feiten dan toch iets in mekaar gedraaid met de handycam-rushes van een supertoeristische sightseeing-trip…
En elk jaar laten we ons weer vangen. Door de illusie dat het allemaal beter wordt.
Anders. Dat dan weer wel.
Uw Antwerpenaar in Gent begon het nieuwe jaar alvast veelbelovend; met een hardnekkige griep. Zo. Hebben we dat toch al gehad.
Afgelopen weekend bleek mijn laatste werkweekend op de Bijlokesite. Ik sta niet langer op de loonlijst van de stad, en pleegde dus een beetje stamverraad. Tenminste, dat gevoel kreeg ik weinig subtiel ingelepeld door mijn diensthoofd. Eindigen in schoonheid zat er niet helemaal in. Jammer, want het was een leerrijke ervaring. Ik heb fijne mensen leren kennen. Collega’s uit de duizend. Ik ga ze missen. Maar soms krijg je kansen, en moet je keuzes maken.
Zoals die kerel in Tucson. Trieste zaak. Maar echt verbaasd ben ik niet. Grimmig stadje, weinig gezellig ook. En al die paranoïde rednecks die liever niet hebben dat je hun straat fotografeert geven geen comfortabel gevoel. Hetzelfde geldt voor de alomtegenwoordige wapenverbodstekens in restaurants en hotels. Want waar rook is, is vuur. Zo blijkt maar weer.
2010 was een jaar vol reizen; Florida, New York, Kroatië, en Arizona. Dit jaar wordt er één van rust en regelmaat. Ik ben moe. Maar tevreden. Nu al.
Salon maximum on Frituren in Gent: the sequel
Jolan on Frieten in Gent
GDM on Frieten in Gent
Danny C. on Radio Plus
wim on Radio Plus
|
