Willem

De dood van een goede vriend verwerken; hoe doe je dat eigenlijk? Die vraag was nog nooit in me opgekomen. Tot twee weken geleden.

Willem bleek afgelopen jaar één van de weinige zielen die de moeite namen om op dit weblog te reageren. Niet altijd ter zake, maar dat maakte niet uit. Zijn reacties blijven. Als stille getuigen van een vriendschap die abrupt verbroken werd.

We waren mekaar al een jaar of drie en zo’n driehonderd kilometer uit het oog verloren. Uit het oog, maar niet uit het hart. Hij in Londen, en ik in Gent. Maar dat zou slechts tijdelijk zijn. Of om het met zijn eigen woorden op dit weblog te zeggen: “ooit komen we samen…. dream on”.

Het heeft niet mogen zijn. Een laffe, brutale straatoverval besliste daar anders over.  Voor sommigen is een mensenleven niet veel méér waard dan wat cash geld.  Hopelijk levert het onderzoek resultaat op, en geschiedt gerechtigheid. Een beetje dan toch. Want 37 blijft gewoon veel te jong. Laat dat duidelijk zijn.

Bedankt Willem. Voor alles.