Monthly Archive for december, 2011

2011 … 2012

Ik wil niet zeuren, maar 2011 was hoe dan ook een beetje een kutjaar. Zo, dat lucht op.

Zat de crisis er voor iets tussen? Fukushima? Of de dood van Amy Winehouse? Nope. Te ver van mijn bed. Navelstaren vergt weinig moed, maar is des mensen. En het toegeven is tenminste puur en eerlijk. Misschien red ik ooit nog de wereld. Of de Brugse Poort. Wie zal het zeggen? Ach, wat telt -en pas op, nu knallen de clichés in plaats van vuurpijlen- zijn de mensen die dicht bij je staan. Pater Damiaan, ja zelfs Luc Versteylen, had het ook al begrepen en krijgt meer dan ooit gelijk.

2011 begon nogal slecht met de brutale dood van een goede vriend. Een mokerslag was het, in alle betekenissen van het woord. 2011 eindigde ook niet zo best. December bleek immers de kers op de taart; vader zit met de grote ‘k’. Ongeloof slaat al snel over in hoop.  Hoop dat het allemaal goed komt. Kerstavond kreeg alvast een heel nieuwe dimensie, alsof de melancholie nog niet genoeg present gaf. Ik weet het; iedereen verliest vroeg of laat zijn ouders. Maar ik nog niet, pa. Over mijn lijk.

Het besef van je eigen sterfelijkheid nodigt ook niet meteen uit tot een viriele vreugdedans. Tenminste, als je het gevoel hebt dat je er tot dusver niet echt veel van gebakken hebt en de crème au beurre maar blijft schiften. Ik heb me ooit voorgenomen om geen voornemens meer te maken. Fuck it. In 2012 wil ik weer méér doen wat ik graag doe en goed doe. Zo, da’s drie keer ‘doe’ in één zin. Dat belooft een waanzinnig productief jaar te worden. Of niet. En oh ja, natuurlijk wil ik ook weer stoppen met roken en overmatig bierverbruik. Zoals elk jaar. Dat spreekt voor zich.

Gelukkig 2012 trouwens.

Bloggen en/of microbloggen

Niets … zelfs geen lethargische letter. Helemaal niets. Niet op deze plek, niet op facebook, laat staan op Twitter. Het schrijversblok hangt als een molensteen om mijn nek. Al een paar maanden.

Lezen ja, dat dan nog net. Maar wat moet een mens met die diarree aan onwrikbare meningen en maakbare keukens? Ik kijk ernaar en denk in het beste geval: ‘het zal allemaal wel’. Over het slechtste geval wil ik het niet eens hebben.

Als blogger valt het ook niet mee om consequent te blijven. Je solliciteert als het ware naar een egotrip. Tenminste, in de ogen van de nuchtere waarnemer. Want zeg nu zelf: wie gooit er nu zijn halve leven op het internet? Of zelfs maar een fractie? Juist: het soort mensen dat zichzelf interessant genoeg waant. Misschien kan je ook maar beter vrede nemen met veronderstellingen. Of stoppen.

Terug naar de basis dan maar. Waarom bloggen?

  • Omdat bloggen doet schrijven, en dat schept voldoening.
  • Omdat schrijven ook een vak is, en oefening nog altijd de beste kunst baart.
  • Omdat een blog een creatieve speeltuin is als je graag knutselt met WordPress, CSS, PHP, …

Voila, probleem opgelost! Weg schrijversblok.

Continue reading ‘Bloggen en/of microbloggen’