Archive for the 'Algemeen' Category

‘Voor de zekerheid’

Nog vier maanden en het zit erop. Mijn contract bij de unief.

Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor die zeven collega’s. Aan alle mooie liedjes komt een eind. (Aan de lelijke ook trouwens.) Als projectmedewerker zonder project rest alleen het zwarte gat. Voor even toch. Hoe gaan mensen daarmee om? Dat varieert. Sommigen zwoegen voort alsof ze zich in een tijdloze capsule bevinden. Bij anderen slaat de stress ongenadig toe.

Solliciteren dus. Dat begint dan bij het afschuimen van de interne vacactures. En dan valt het hoge woord: ‘statutair’. De natte droom van elke verstokte ambtenaar. Waarom statutair? ‘Voor de zekerheid!‘, klinkt het enthousiast uit de mond van een vrouwelijke collega. Het gebeurt niet vaak dat een ambtenaar enthousiast klinkt. Het gebeurt überhaupt niet vaak dat N. klinkt. Pas op, een echt werkpaard! Dat wel. Zeker naar ambtenarennormen. Maar vraag vooral niet buiten de doos te denken.

Het moet zowat de tweede keer zijn dat N. iets zegt deze week. En het is alweer vrijdag. De repliek van een ancien klinkt gevat:  ‘Ja maar, onzekerheid is toch de crème fraîche van het leven?’  Zo, die zit. Ik filosofeer nog even dat de enige zekerheid van het leven de eindigheid van dat leven is. De dood, la mort, el muerte… Gelukkig kan ik me nog net op tijd inhouden. Het is per slot van rekening bijna weekend. Bovendien zou ook dat weinig indruk maken. De rekken moeten gevuld, de keuken afbetaald, en het pensioen bijeengespaard. Voorspelbaarheid is immers de boterham van het leven. Je moet ’m verdienen.

2011

En elk jaar laten we ons weer vangen. Door de illusie dat het allemaal beter wordt.

Anders. Dat dan weer wel.

Uw Antwerpenaar in Gent begon het nieuwe jaar alvast veelbelovend; met een hardnekkige griep. Zo. Hebben we dat toch al gehad.

Afgelopen weekend bleek mijn laatste werkweekend op de Bijlokesite. Ik sta niet langer op de loonlijst van de stad, en pleegde dus een beetje stamverraad. Tenminste, dat gevoel kreeg ik weinig subtiel ingelepeld door mijn diensthoofd. Eindigen in schoonheid zat er niet helemaal in.  Jammer, want het was een leerrijke ervaring.  Ik heb fijne mensen leren kennen. Collega’s uit de duizend. Ik ga ze missen. Maar soms krijg je kansen, en moet je keuzes maken.

Zoals die kerel in Tucson. Trieste zaak. Maar echt verbaasd ben ik niet. Grimmig stadje, weinig gezellig ook. En al die paranoïde rednecks die liever niet hebben dat je hun straat fotografeert geven geen comfortabel gevoel. Hetzelfde geldt voor de alomtegenwoordige wapenverbodstekens in restaurants en hotels. Want waar rook is, is vuur. Zo blijkt maar weer.

2010 was een jaar vol reizen; Florida, New York, Kroatië, en Arizona. Dit jaar wordt er één van rust en regelmaat. Ik ben moe.  Maar tevreden. Nu al.

Zomer in Gent (en ver daarbuiten)

Het zomerreces heeft een aanvang genomen, en dus verschijnt hier even wat minder tekst. Inspiratie zat, maar het woord blijkt sterker dan de daad. Terwijl de daad toch eigenlijk ook gewoon het woord is. Enfin, dat wordt ingewikkeld… Om maar te zeggen dat de toog van de Pink Flamingo’s een goeie inspiratiebron is. Mocht hij een vrouw zijn, dan was hij een muze.

Niet dat deze devote dopper -tegen wil en dank, maar wie gelooft dat nog?- zijn dagen vult met het sponsoren van de lokale horeca. Maar toch. Je moet iets natuurlijk.

Oh ja, dat groot scherm op Sint-Baafs is echt de max! Heerlijke ambiance, en je raakt er steevast aan de praat met een fanatieke voetbalzot. Afgelopen vrijdag probeerde er zelfs één mijn lief te versieren. Waar ik bijstond. Toen hij dat doorkreeg, klonk het dat hij ‘voor de ambiance’ komt. Ik antwoordde dat ik voor het voetbal kom. Hij maakte nog een flauwe woordspeling waar ik even moest over nadenken: iets met Kuyt en kaviaar. Soit. Morgen is het weer van dattum: Oranje tegen de Uruguayanen. Altijd weer lachen. En zweten.

Nog een paar weken en ‘t zijn Gentse Feesten. Ook dit jaar maar voor heel even, wat mij betreft.  Op de vijfde dag vliegen we naar Kroatië. Een weekje gaan cruisen met een huurauto. Al klinkt cruisen misschien wel een beetje gay, nu ik er zo over nadenk. Enfin, naar ‘t schijnt hebben ze daar goeie wijnen.

Autovrije zondag voorgelicht

Vooruitziende, voorlichtende  jongens en meisjes bij de Stad Gent: vandaag valt er bij uw nieuwe Gentenaar een folder over autovrije zondag in de bus. Autovrije zondag vindt plaats op 19 september 2010; over een maand of zeven dus. In de nasleep van de zomer. Vooraleer de zomer zijn intrede doet, moet het ook nog lente worden. Vooraleer elke voetganger en fietser zich op die hoogdag ‘opgelucht’ door de stad begeeft, laveert diezelfde tweevoeter of -fietser nog tussen een meute zwalpende  zatlappen. Ergens in juli. Ik wil maar zeggen: het is nog even.  Hopelijk sturen ze daags of weeks voordien ook nog een reminder.

“We vinden het belangrijk om u nu al over deze autovrije dag te informeren. Op die manier kan u ruim vooraf rekening houden met de speciale verkeerssituatie die dag.”

Is genoteerd.

Wordt vervolgd…

Even de draad gelost. Dat krijg je dan als je ook de kost verdient met schrijven; dan is zo’n update méér van hetzelfde en bijgevolg een opgave. Misschien niet eens een slecht idee: zo’n kortstondige blogstop, want de toon begon -al zeg ik het zelf- een beetje te verzuren. Niet iedereen wordt immers geboren als filantroop, en zelfs dàt is misschien maar beter zo. Ondertussen in het kleine leventje van de aap in Gent:

  • Gestemd op Gent Blogt voor de Site van het Jaar-verkiezing. Het hart ligt soms nog in Antwerpen, maar hier werden geen steden maar websites gekozen. Logische keuze dus.  En het heeft nog geholpen ook. A propos, Urgent FM is ook verkozen in de categorie ‘radio’, wat ons meteen bij het volgende punt brengt.
  • Normaal zitten we op dit ogenblik plaatjes aan mekaar te brallen in Radio Pink Flamingo, ware het niet dat Urgent FM verhuist. Nieuw jaar, nieuwe studio. En podcasts zijn zo 2005, maar voor een radioprogramma mag het nog.
  • Er is een nieuwe frituur opengegaan in de Phoenixstraat, en er staat er nog ééntje in de steigers op de hoek van de Brugsepoortstraat – Begijnhoflaan. In beide gevallen gaat het om friet van ‘nieuwe Gentenaren’. Binnenkort een bespreking onder het motto ‘u vraagt en wij schrijven’. Mijn frituren-recensie van een tijdje geleden blijkt immers nog steeds populair en controversieel.
  • In 2010 gaat de Antwerpenaar nog een paar steden ontdekken in het wilde westen. Wordt vervolgd en geflickrd…

Als klant in Gent

Gezocht: een huisarts in Gent city die niet contactgestoord en/of onbeleefd is. Ik heb hem of haar nog niet niet gevonden in het afgelopen jaar. In het eerste geval kreeg ik  bijna geen oogcontact laat staan een comfortabel gevoel. De tweede vond het zelfs niet de moeite om mij te begroeten, en was ronduit onvriendelijk.

Dat je een nummer bent bij de dokter, daar kan ik nog inkomen. Dat je als dokter(spraktijk) geen enkele moeite doet om dat te camoufleren, dat is even wennen na dertien jaar Antwerpen. En eigenlijk kan je de lijn doortrekken naar de hele middenstand. Van bakker tot beenhouwer, van flik tot friturist. Over mijn kapper natuurlijk geen slecht woord, maar die is dan ook al een halve eeuw getrouwd met een Antwerpse. Maar serieus: een heel klein beetje commerciële geest zou toch echt geen kwaad kunnen. Een mens heeft daar deugd van. Echt waar. Geloof me nu maar.

Coupureplasser

Afgelopen zomer mocht ik even een camera uittesten. Leuk speelgoed. En wat doe je dan? Je neemt plaats op het balkon à tiens.

Het onderwerp van mijn try out toonde zich echter van zijn meest onvoorspelbare kant. Dat heb je wel eens met mensen. En de camera liep…en liep…

YouTube voorvertoningsafbeelding

1 jaar in Gent

Jawel beste huismussen en daklozen, de auteur van dit interstedelijk blog streek net één jaar geleden in de kennisstad neer. Het betekende voor ondergetekende het afscheid van de mooiste stad van West-Europa. Althans, zo flitste het op de dag des Heren door mijn hoofd.

‘Hoe voel je je nu na een jaar Gent?’ smeet iemand me op deze heuglijke dag voor de voeten. Ik zei dat ik met geen stokken meer naar ‘t stad te slaan ben. Enfin, voor de Lange Wapper zou ik eventueel nog een uitzondering maken. Dat dan weer wel. ‘T was hoe dan ook voor vijftig procent een leugentje om bestwil. Het tegendeel beweren zou wel eens in het verkeerde keelgat kunnen schieten bij die fiere Gentenaren, en er hangt al een strop rond hun nek. Veel gekker moet het dan ook niet worden. Maar toch, heimwee heb ik niet meer. En dus voeg ik er in een vlaag van opportunisme nog aan toe dat het in Gent toch wel gezelliger toeven is. ‘Relaxter’ corrigeerde mijn gesprekspartner me. ‘T is waar. Gent is een stad ontdaan van alle menselijke franje. (lees:  streken) Eigenlijk hangt het er maar vanaf bij welke mensen je terecht komt, want die maken of kraken nu eenmaal je perceptie van een stad. Wat dat betreft geen reden tot klagen. Integendeel. En toch is het heel soms beter wonen in ‘t stad.

Grootste nadeel van Gent?

  • Dat er geen enkele supermarkt op zondagnamiddag open is.
  • Dat er zoveel slechte frituren zijn.
  • Dat de voetpaden scheef liggen.
  • Dat er te veel Turken wonen die zich asociaal gedragen, vooral dan in het verkeer.
  • Dat er te veel feestjes zijn.

Battle of the cities

Er is iets vreemds met me aan de hand. Als ik onder Gentenaren vertoef blijf ik een Antwerpenaar. Ene van ‘t stad. Voor eens en altijd. Klaar. Als ik met Antwerpenaren uit de koekestad te maken krijg ben ik een beetje Gentenaar of op zijn minst een ‘uitwijkeling’.  Een mens zou er bijna schizofreen van worden. Ik heb dan ook nog nooit zoveel chauvinistische grappen en grollen moeten aanhoren als in het afgelopen jaar.  Ik zal zelfs meer zeggen: ik kan er bijna een boek over schrijven. Maar ik klaag niet, want ik speel het spel -meestal toch- maar al te graag mee.  The battle of the cities wil continue…

Antwerpenaren racistisch

Caféquote van de week en dan nog wel van een ingeweken Gentenaar (lees: Westfluut):

Westfluut: ‘Ik weet het niet zo hoor. Bij die Antwerpenaren heb ik toch nogal gauw een raar gevoel.’

Ik: ‘Ah, en wat zegt dat gevoel dan?’

Westfluut: ‘Awel, er zit zo’n racistisch kantje aan.’

Er zijn zo van die momenten dat stilte op zijn plaats is. Dat heb ik wel meer de laatste tijd. Zeker sinds ik terug ben uit Canada. De gratuite witsen over Antwerpen/Antwerpenaren lijken sindsdien nogal banaal. Om niet te zeggen misplaatst. Gentenaren doen zich over het algemeen voor als breeddenkend, tolerant, en progressief. Maar wat dan met die eeuwige vooroordelen over een stad die amper 50 kilometer verder ligt?