Archive for the 'Culinair' Category

A’pen in Duitsland

Published on 5 augustus 2011 in Culinair and Uit. 0 Comments

Had ik al iets gelost over die dolle week vakantiepret in juli? Nee dus.

Er viel een klets regen in het zuiden bij den Duits. De camping dreigde weg te spoelen. Blijft een camper drijven? We zullen het nooit weten. Maar altijd beter dan een tent. Dat dan weer wel.

Bovendien was het er vaak koud. Bitterkoud. Dat heeft dan weer meer met de hoogte te maken. (Schluchsee ligt op meer dan 1000 m.) Barbecue in de kou en in de wind, en in de koude wind. Tegen beter weten in.  Het lijkt een schoolvoorbeeld van menselijke stugheid. Al zouden holle HR-managers er evengoed kwaliteiten als volharding en vastberadenheid in herkennen. En kippenbouten garen lang, geloof me.

Soit, Duitsland dus. Sommige dingen veranderen nooit. Dat het eten er nog altijd niet te vreten valt bijvoorbeeld. Schnitzel met gebakken ajuin en vette patatten. Vet, vetter, vetst. Zelfs de meest ranzige diner  in de steets durft die meuk niet serveren. En dat het er eigenlijk verdomd toeristisch is. Mijd Cochem en Heidelberg alsjeblieft. Je loopt er over koppen, en het stikt er van de Hollanders. Even rustig verpozen aan de oever van de Rijn zit er ook niet meteen in. Een agressieve zwaan met territoriumdrang lijkt het te menen, en dreigt uit te halen.  Beschamend. Zwanen zijn kutbeesten, en zwanenmeren boerenbedrog.

Was alles dan kommer und kwell? Absoluut niet. In Titisee-Neustadt zit een exquis Italiaans restaurant. Met echte Italianen enzo. Freiburg bleek bovendien een gezellig stadje. Ze krijgen er binnenkort de paus op bezoek, en zijn daar schijnbaar heel erg fier om. En de natuur toont zich euh… heel erg groen. In de zon had het er allemaal nog iets fraaier uitgezien. Maar ach… We genoten tenminste één dag van van een schuchter zonnetje op de Feldberg.

Op de laatste dag zijn we verkleumd de grens overgevlucht ter hoogte van Straatsburg, en de zon begon gelijk te schijnen. De Fransen waren er zelfs vriendelijk. Volgende keer gaat het misschien wel meteen richting Alsace. We proefden er immers wijn, en die smaakte naar meer. Veel meer.

Belevenissen in Gent en Kroatië

Published on 12 augustus 2010 in Culinair, Cultuur and Uit. 0 Comments Tags: , , , .

De afgelopen twee maanden zijn voorbijgeflitst. Eerst was er dat verdomde WK, met matig voetbal maar des te meer animo. En van drie dagen Gentse Feesten blijft niet veel hangen, behalve dan een Irisch Coffee om acht uur ‘s morgens op de Flashmarkt. Een geval van peer pressure. (Lees: ik had er niet om gevraagd.) Irish coffee leek mij eerder iets voor winterse zondagmiddagen in Ierse pubs.

Achtenveertig uur later landde mijn lijf in Noord-Italië. Wat later verplaatste het zich via Slovenië naar het mooie Kroatie. Het verstand -de geest als u wil- bleek iets minder mobiel en bevond zich aanvankelijk nog op de Gentse Feesten.  De groene rust en dennengeur van Plitvicka Jezera stonden nochtans in schril contrast met de betonnen drukte en de geur van verschraald bier en vervlogen urine in Gent. Bovendien deden onze sympathieke gastheren alle moeite van de wereld om de overgang enigszins te verzachten. Sterker nog, vader en zoon in kwestie zouden niet misstaan hebben op de Feesten. Al begin je dan beter niet van ‘s morgens vroeg te zuipen. Zo haal je nooit de eindmeet. Karlovaçko blijkt trouwens eigendom van Heineken. Onwetendheid smaakt soms net iets minder bitter.

Binnenkort foto’s van die prachtige Plitvice-meren; een stukje wondermooie, ongerepte natuur.  Nu ja, ongerept in die zin dat je alleen mag wandelen in het natuurpark. Op platgetreden paden, en tussen een leger toeristen met spiegelreflexcamera in de aanslag.  Vroeger had iedereen zo’n handig digitaaltje, tegenwoordig hoor je pas bij de club met zo’n zware loebas rond je nek.  Ik vraag me soms af hoeveel van die gasten al eens een foto trekt met handmatige instellingen. Soit, ik doe het nog altijd met een kwalitatief digitaaltje. Stelletje snobs. Tsss…

We hadden een Fiat Panda gehuurd in Triëst, wat geregeld voor verwarrende taferelen zorgde. ‘Scusi, blababla blablabla…’ Italiaans voor beginners. ‘Què?’. Op de terugweg kregen we zelfs het blinde vertrouwen van een Italiaan die de weg kwijt was. Aan elk rood licht deed hij een uitgebreide uitleg met drukke gebaartjes enzo. Gesticuleren moet ooit uitgevonden zijn door een Italiaan. En wij maar knikken. Groot was zijn verbazing toen hij merkte dat we een tussenstop maakten in de havenstad Rijeka.

Kroatië is trouwens een absolute aanrader. Prachtig land, ongelooflijk lieve en open mensen, en lekker eten voor geen geld. Aan de kust bijna een vis-indigestie opgelopen bij wijze van spreken. Mijn eega at drie avonden na mekaar hetzelfde: langoustines. Never change a winning dish.

En nu weer in Gent: een stad met de allures van een dorp. Zeker na de Feesten. Alle goedbedoelde initiatieven ten spijt. Misschien toch nog eens naar Antwerpen afzakken.

Frituren in Gent: the sequel

Published on 26 februari 2010 in Culinair. 2 Comments Tags: , , , .

Zoals beloofd: een bespreking van de twee nieuwe frituren op loopafstand van het hoofdkwartier van uw Antwerpse blogger in Gent.

Enkele maanden geleden zag Frituur ‘t Pleintje op het Emilius Seghersplein (naast het postkantoor) het daglicht. Het adres is niet onbelangrijk, want er bestaat namelijk al een Frituur ‘t Pleintje in Gent en wel aan de Zwijnaardsesteenweg. Originele naam dus. Bijna oer-Vlaams zouden we zo zeggen. U kan zich dan ook onze verbazing voorstellen wanneer de friturist in kwestie een Turk blijkt. Ik zal zelfs meer zeggen: het blijkt ook nog eens de voormalige groenteboer! Enkele weken geleden rekende ik een krop sla en een zakje Ras el Hanout af, vanavond wordt dat een frietje mayo met gebakken cervela. ‘Een wàt?’ ‘Gebakken cervela, meneer…’ ‘Kennen we niet.’ Oer-Vlaams? Euh, ik dacht het niet.

Hopelijk zat onze friturist in kwestie niet met een over-stock aan aardappelen, en besloot hij daarop dan maar zijn groentewinkel om te turnen in een frituur. Want dat soort scenario’s flitsen een hongerig en katerig mens op een zondagavond door het hoofd.

Soit, de man verdient een eerlijke kans. Hoe zit dat met die frieten?

Continue reading ‘Frituren in Gent: the sequel’

apeningent goes culinair

Published on 14 juni 2009 in Culinair. 0 Comments

Sinds ik in Gent woon heb ik er nieuwe hobby bij: koken. In mijn vorige appartement in de koekenstad ging de betekenis van het werkwoord ‘koken’ voor mij niet verder dan het in de pan kletsen van een bloederig stuk vlees of het vakkundig opwarmen van een integraal Delhaize-menu in de magnetron. Dat had veel te maken met tijd, maar nog meer met infrastructuur. Bovendien is koken voor jezelf niet echt motiverend. Er komt nogal weinig feed-back, moet je weten. Drie variabelen die intussen gewijzigd zijn, en dus heb ik me de geneugten van  het koken eigen gemaakt. Met vallen en opstaan natuurlijk. Maar voor een SOS Frank is voorlopig nog weinig aanleiding. Bij deze één van mijn favoriete gerechten, en bovendien een tip voor luie keukenprinsen/prinsessen. Poepsimpel!

Het lamsvlees haal ik bij de Marokkaanse slager in de Phoenixstraat. De presentatie van ‘s mans fijne vleeswaren laat enigszins te wensen over en je voelt je even alles behalve sant in eigen land, maar de kwaliteit is goed en de prijs spotgoedkoop. Bovendien heeft het wel wat: het door merg en been snijdend geluid van een lamsbout die vers wordt afgezaagd. Iets primairs geloof ik…

Continue reading ‘apeningent goes culinair’

Belevenissen van de week

Published on 4 juni 2009 in Culinair, Cultuur, Media and Uit. 2 Comments

Rake opmerking van iemand die stadsmagazines leest: ‘Ha, die van 09-Magazine wijden een volledig nummer aan eco en bio, en steken hun boekske voor de gelegenheid in een plastic zakje…!?’ Say no more…

Nieuwe culinaire hoogvlieger in Gent: Vita Nova in de Dampoortstraat. Da’s Italiaans op zijn best. Geen pizza, maar wel ‘pasta met zeevruchten en halve kreeft’ of ‘lekkers uit de wei’. Om duimen en vingers en grote en kleine tenen bij af te likken. De zeevruchtenschotel smaakt goddelijk, de vleesschotel –regenwormen op een bedje van koeienvlaaien hadden immers net zo goed gekund- ruikt verrukkelijk. U neemt er dan wel de excentrieke uitbaatster bij: ‘Me from Italia, and aai spiek verry good Ingliesh!’.  En zorg bovendien dat u in goed gezelschap verkeert, want het gaat om slow food. Vrij vertaald: wanneer het hoofdgerecht op tafel komt is uw kritische- en smaakzin al danig aangetast. Of het moest zijn dat uw naam Bob, Peter, Dirk, of Sergio is. Traag leven is diep leven, traag eten is meestal diep in het glas kijken. Als toetje de Grappa, en die leek in niks op kattenpis. Uw Antwerpenaar in Gent verslikte zich eigenaardig genoeg bij de tweede nipbeurt, en zag in zijn rijke verbeelding vlammenspuwers opdagen. En het zijn nog niet eens Gentse Feesten. Kan je nagaan. Enfin, het was erg lekker voor niet al te veel geld. (23 euro de man of vrouw voor een zeevruchtenschotel met kreeft, gamba’s, mosselen etcetera) Een aanrader dus. Het volledige menu kan u ter plekke raadplegen, want een website is er niet. Tenzij vroedvrouwen en tuinplanten meer uw ding zijn.

Tot slot: afgelopen zondag lieten we ons verleiden tot een tour de Gand o.l.v. een professionele gids. Het thema luidde ‘het rebelse Gent’. Ons Keizer Karel-shirt zat jammer genoeg in de was, maar dat kon de pret niet drukken. Draken en vuisten kruisten ons pad, en we liepen tot we er bijna bij neer vielen. Rebels als we zijn hadden we al een halve dag van de oorspronkelijke tour geknepen, maar dat neemt niet weg dat we na afloop als een pudding op een willekeurig terras neerzakten. De tour de Gand leverde enkele mooie ontdekkingen en wetenswaardigheden op -de in- en uitgangen van de Gentse scholen bijvoorbeeld- , de tour de bières leverde eerder een kater van heb-ik-jou-daar op.

Frieten in Gent

Published on 26 mei 2009 in Culinair. 14 Comments

Je kan als inwijkeling heel wat criteria bedenken om de levensstandaard van je nieuwe stad af te meten aan die van je oude heimat. Voet- en fietspaden, cafés en restaurants, vrouwen en vissen, openbare toiletten en hondendrollen, chipolatas en varkenskoteletten… Enfin, mogelijkheden zat. Een andere graadmeter om de beschaving van een Vlaamse stad te meten zijn frituren. Op dat vlak komt die fiere stede er voorlopig nogal bekaaid vanaf. Toegegeven, mijn empirisch frituristenonderzoek kan niet tippen aan dat van Zone09, maar de twee frituren die zich op loopafstand van uw fiere Antwerpenaar bevinden maken het métier van friturist in elk geval grondig ten schande. 

Eerst en vooral wil ik even waarschuwen voor frituur ’t Studentje in de Hoogstraat. Vriendelijke allochtone Gentenaar die in een vorig professioneel leven de kost verdiende als taxichauffeur, maar ’s mans frieten zijn niet te vreten en zien er ook uit alsof ze niet te vreten vallen. Denk aan de aanblik van een overreden buideldier, en u komt in de buurt. Bovendien vergeet onze vriend de gebakken cervela –die wel degelijk keihard cash betaald was- mee te geven. Aan de drukte kan het in elk geval niet gelegen hebben. En dan zwijgen we nog over de hygiëne: de gebakken snacks worden eerst op een velletje keukenpapier afgerold dat er schijnbaar een half etmaal ligt en al een frikandel of zeventienhonderd over zich heen kreeg. Ronduit ranzig. Een aanfluiting voor het Gentse ondernemerschap. 

Continue reading ‘Frieten in Gent’