van de koeken- naar de stroppenstad
Te weinig tijd en te veel begrafenissen. En het is alweer bijna kerstmis. Tijd voor iets luchtigs: een radioprogramma van een quartet staminees. Met dank aan de huissponsor. (Vedette of zo).
Eén uur lang kerstplaten waarvan u het bestaan wellicht niet afwist. En misschien maar goed ook…
Geen woord -wat zeg ik- geen letter over het aandeel van de Nederlanden in de ontstaansgeschiedenis van Amerika. Zoiets kan alleen in Brussel. In de Tour & Taxis om een site een site te noemen.
Ik zeg: ge moet maar durven. Ok, het waren de Fransen, Engelsen, en Spanjaarden die een hoofdrol wegkaapten.
Maar toch.
New York heette niet voor niets ooit Nieuw Amsterdam, en bleek in het begin van de zeventiende eeuw de hoofdstad van Nieuw-Nederland. Yankee zou van Jan-Kees komen, en Roosevelt bleef apetrots op zijn Nederlandse roots. Niks van dat alles in ‘Amerika, dat is ook onze geschiedenis’. Want de Nederlanden, dat is blijkbaar niet langer de geschiedenis van Brussel.
Het was overigens mijn Nederlandse wederhelft die het geschiedkundige hiaat al na vijf minuten opmerkte. En wat later bleek dat niet eens zo gek. Iemand had een bordje tekst aangevuld met de woorden ‘en de Nederlanden’.
Nog vijf weken exposeert Tour & Taxis over Amerika en een stuk van Europa. Overigens best interessant. Het parcours bestaat uit een mooie mix van nieuwe en oude media. Er staan maquettes, touchscreens, poppen, enz… En je kan ook op maandag gaan. Doen. En neem een bos tulpen mee of zo…
Na twee jaar, als bij toeval en uit curiositeit, in de Sint-Pieterskerk beland. Ik stond nog geen minuut richting hemel en naar fresco’s te staren, of ik werd aangesproken door een jongeman. Dienaar des Gods in tijden van kerkelijke zonde. En dan kan een beetje pr geen kwaad. Kwestie van iedereen een warm welkom te heten. Waar kom je dat nog tegen?
Zoveel ongerepte natuur in één staat; dat moet wel die van de Grand Canyon wezen. Cactussen in alle maten en vormen, bergen in alle hoogtes en laagtes, en zonsondergangen in alle kleuren en schakerigen. De fauna en flora is er van een schoonheid en grootsheid die we hier, overseas, niet meteen kennen. Bovendien zomert het in Zuid-Arizona nog lekker een graad of dertig eind november; de ideale remedie tegen de dreigende winterdip.
Een dertien-in-een-dozijn-plaatje in zuidelijk Arizona.
En toch. Soms denk ik dat ik klaar ben met Amerika. Die ene keer in Tucson bijvoorbeeld wanneer ik op de rooster gelegd word door zes flikken. Werkelijk van alle kanten kwamen ze toegesneld. (Daar kunnen ze hier nog een kepie aan zuigen.)
‘We recieved a call about a man with a shotgun on the roof of the hotel.’
So? Ik was gewoon een paar beelden aan het schieten met een camcorder. Ze vroegen me de kleren van het lijf en noteerden al mijn gegevens, want ‘that guy from Belgium’ zou wel eens staatsgevaarlijk kunnen zijn.
Een bewolkte maar droge dag. Meer hadden we niet nodig om eindelijk eens dat Gravensteen binnen te stappen. Ik herinner mij vooral een zaal vol macabere wapens. Vree wijs. En een folterkamer! Zo mogelijk nog wijzer. Een beetje ziek misschien, maar dat voedt nu eenmaal de ramptoerist.
Minder wijs vond ik de vaststelling dat het Gravensteen anno 2010 nog weinig te maken heeft met dat van de Middeleeuwen. Heropbouwen is één ding, authenticiteit een ander. Misschien wat kort door de bocht, maar dat is de indruk die bleef hangen. In die oude afbeeldingen herken ik nog nauwelijks het Gravensteen dat wij vandaag kennen.
Soit, het zal de talrijke toeristen Gentse paardenlookworst wezen. Een bezoekje meer dan waard dus. En wat meer is: als Gentenaar mag je er gratis in.
Geloof het of niet, maar deze Antwerpenaar werkt tegenwoordig voor de stad Gent. Meer zelfs: voor een toegangspoort tot de stad zelf. Het moet natuurlijk wel een beetje cryptisch blijven, want dit is nog altijd het internet. Daar waar je twee keer nadenkt voor je te veel prijsgeeft. Of het moest zijn dat je over een laag zelfbeeld en narcistische persoonlijkheid beschikt.
Bon, een museum dus. Méér integratie is nauwelijks denkbaar. Toch? Je kan je natuurlijk ook afvragen hoeveel Antwerpenaar er nog rest na twee jaar in die fiere stede. Op mijn paspoort staat immers twee keer ‘Gent’.
En toch…
Eens in ‘t stad, lijkt het alsof ik nooit ben weggeweest. Alsof er nooit sprake is geweest van een Lange Wapper.
Als zo’n fanatieke strop ook maar één slecht woord over A zegt, breng ik alvast het afweergeschut in gereedheid.
Overigens begint de bron van dit interstedelijk weblog stilaan uit te drogen. Misschien wordt het tijd om het over een andere boeg te gooien. Iets over koken met roadkill of zo?
De afgelopen twee maanden zijn voorbijgeflitst. Eerst was er dat verdomde WK, met matig voetbal maar des te meer animo. En van drie dagen Gentse Feesten blijft niet veel hangen, behalve dan een Irisch Coffee om acht uur ‘s morgens op de Flashmarkt. Een geval van peer pressure. (Lees: ik had er niet om gevraagd.) Irish coffee leek mij eerder iets voor winterse zondagmiddagen in Ierse pubs.
Achtenveertig uur later landde mijn lijf in Noord-Italië. Wat later verplaatste het zich via Slovenië naar het mooie Kroatie. Het verstand -de geest als u wil- bleek iets minder mobiel en bevond zich aanvankelijk nog op de Gentse Feesten. De groene rust en dennengeur van Plitvicka Jezera stonden nochtans in schril contrast met de betonnen drukte en de geur van verschraald bier en vervlogen urine in Gent. Bovendien deden onze sympathieke gastheren alle moeite van de wereld om de overgang enigszins te verzachten. Sterker nog, vader en zoon in kwestie zouden niet misstaan hebben op de Feesten. Al begin je dan beter niet van ‘s morgens vroeg te zuipen. Zo haal je nooit de eindmeet. Karlovaçko blijkt trouwens eigendom van Heineken. Onwetendheid smaakt soms net iets minder bitter.
Binnenkort foto’s van die prachtige Plitvice-meren; een stukje wondermooie, ongerepte natuur. Nu ja, ongerept in die zin dat je alleen mag wandelen in het natuurpark. Op platgetreden paden, en tussen een leger toeristen met spiegelreflexcamera in de aanslag. Vroeger had iedereen zo’n handig digitaaltje, tegenwoordig hoor je pas bij de club met zo’n zware loebas rond je nek. Ik vraag me soms af hoeveel van die gasten al eens een foto trekt met handmatige instellingen. Soit, ik doe het nog altijd met een kwalitatief digitaaltje. Stelletje snobs. Tsss…
We hadden een Fiat Panda gehuurd in Triëst, wat geregeld voor verwarrende taferelen zorgde. ‘Scusi, blababla blablabla…’ Italiaans voor beginners. ‘Què?’. Op de terugweg kregen we zelfs het blinde vertrouwen van een Italiaan die de weg kwijt was. Aan elk rood licht deed hij een uitgebreide uitleg met drukke gebaartjes enzo. Gesticuleren moet ooit uitgevonden zijn door een Italiaan. En wij maar knikken. Groot was zijn verbazing toen hij merkte dat we een tussenstop maakten in de havenstad Rijeka.
Kroatië is trouwens een absolute aanrader. Prachtig land, ongelooflijk lieve en open mensen, en lekker eten voor geen geld. Aan de kust bijna een vis-indigestie opgelopen bij wijze van spreken. Mijn eega at drie avonden na mekaar hetzelfde: langoustines. Never change a winning dish.
En nu weer in Gent: een stad met de allures van een dorp. Zeker na de Feesten. Alle goedbedoelde initiatieven ten spijt. Misschien toch nog eens naar Antwerpen afzakken.
Zing en tover een lach op uw muil, want er komt weer een Coupurefeest aan. Gisteren viel de flyer in de bus. Er komt een half dozijn bandjes spelen, maar uw geïmmigreerde Antwerpenaar gaat uiteraard resoluut voor een rondrit met de paardentram. Dat spreekt voor zich. En achteraf een pintje. Of twee…
De laatste maanden heb ik meer dan eens de relevantie van apeningent.be in vraag gesteld. Want zeg nu eens eerlijk: Vlaanderen is een scheet groot en waarover hebben we het dan in godsnaam? Maar dan gebeurt er weer iets dat me dit nicheblog doet koesteren als ware het een dozijn Stella’s op een zaterdagavond. Dan gaat het plots om méér dan zomaar een uitlaatklep. Want verbijstering laat zich soms beter kanaliseren met een laptop in de schoot.
‘Maar gij zijt precies niet van Holland hee?’ wou een strop van middelbare leeftijd van me weten. Het was in één van betere Italiaanse restaurants van de stad, alwaar ik met een paar geïmmigreerde Nederlanders (waaronder mijn vriendin) gezellig zat te dineren. Aanleiding tot de conversatie met onze buren bleek een oorworm in de ruccola, maar dat is weer een heel ander verhaal.
‘Nee, ik ben van Antwerpen’ flap ik er schijnbaar onbezonnen uit. Ik had beter moeten weten.
‘Oei, van Antwerpen!’, klinkt het. De man trekt daarbij een gezicht alsof iemand ‘m zonet bevolen heeft een emmer stront op te vreten. Er komt een hele discussie van, want ik ga natuurlijk ook niet zomaar mijn roots verloochenen. Dat spreekt voor zich. Ik probeer ‘m nog duidelijk te maken dat ik nooit een Antwerpenaar heb ontmoet die iets tegen Gentenaren heeft. En dat ik bovendien in Gent ben geboren. En wat een exquise serie Flikken wel niet was. (sic.) En om kort te gaan: dat ik het wel naar m’n zin heb in Gent. Maar het mag allemaal niet baten, want ik ben een Antwerpenaar. Een vuile Antwerpenaar.
Rake opmerking van iemand die stadsmagazines leest: ‘Ha, die van 09-Magazine wijden een volledig nummer aan eco en bio, en steken hun boekske voor de gelegenheid in een plastic zakje…!?’ Say no more…
Nieuwe culinaire hoogvlieger in Gent: Vita Nova in de Dampoortstraat. Da’s Italiaans op zijn best. Geen pizza, maar wel ‘pasta met zeevruchten en halve kreeft’ of ‘lekkers uit de wei’. Om duimen en vingers en grote en kleine tenen bij af te likken. De zeevruchtenschotel smaakt goddelijk, de vleesschotel –regenwormen op een bedje van koeienvlaaien hadden immers net zo goed gekund- ruikt verrukkelijk. U neemt er dan wel de excentrieke uitbaatster bij: ‘Me from Italia, and aai spiek verry good Ingliesh!’. En zorg bovendien dat u in goed gezelschap verkeert, want het gaat om slow food. Vrij vertaald: wanneer het hoofdgerecht op tafel komt is uw kritische- en smaakzin al danig aangetast. Of het moest zijn dat uw naam Bob, Peter, Dirk, of Sergio is. Traag leven is diep leven, traag eten is meestal diep in het glas kijken. Als toetje de Grappa, en die leek in niks op kattenpis. Uw Antwerpenaar in Gent verslikte zich eigenaardig genoeg bij de tweede nipbeurt, en zag in zijn rijke verbeelding vlammenspuwers opdagen. En het zijn nog niet eens Gentse Feesten. Kan je nagaan. Enfin, het was erg lekker voor niet al te veel geld. (23 euro de man of vrouw voor een zeevruchtenschotel met kreeft, gamba’s, mosselen etcetera) Een aanrader dus. Het volledige menu kan u ter plekke raadplegen, want een website is er niet. Tenzij vroedvrouwen en tuinplanten meer uw ding zijn.
Tot slot: afgelopen zondag lieten we ons verleiden tot een tour de Gand o.l.v. een professionele gids. Het thema luidde ‘het rebelse Gent’. Ons Keizer Karel-shirt zat jammer genoeg in de was, maar dat kon de pret niet drukken. Draken en vuisten kruisten ons pad, en we liepen tot we er bijna bij neer vielen. Rebels als we zijn hadden we al een halve dag van de oorspronkelijke tour geknepen, maar dat neemt niet weg dat we na afloop als een pudding op een willekeurig terras neerzakten. De tour de Gand leverde enkele mooie ontdekkingen en wetenswaardigheden op -de in- en uitgangen van de Gentse scholen bijvoorbeeld- , de tour de bières leverde eerder een kater van heb-ik-jou-daar op.
Salon maximum on Frituren in Gent: the sequel
Jolan on Frieten in Gent
GDM on Frieten in Gent
Danny C. on Radio Plus
wim on Radio Plus
|
