Als u één dezer een knalrood autootje van een autorijschool ziet voorbijknoeien in de regio Gent, dan is de kans groot dat ik erin zit. Niet op de bestuurders- of passagiersstoel, maar op de achterbank. Tweeëndertig uren kijkstage vormen de kroon op de geweldige opleiding ‘rijschoollesgever‘ van de VDAB en Cevora. Een mens moet iets als hij niet meer aan de bak komt. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een mens wordt daar redelijk wanhopig van. Verdomde crisis. Je kan toch niet elke avond een sixpack wegtikken?
Rijschoollesgever dus: een knelpuntberoep. Logisch. De (staats)examens zijn niet van de poes, de job is slecht betaald (max. 1300 euro netto), en je zet eigenlijk elke dag je leven op het spel. Niks om voltijds te doen, maar wel een interessant bijberoep.
En ondertussen die verdomde kijkstage. Van de Heuvelpoort naar Melle naar Gentbrugge naar De Pinte naar Melle en vice versa. En ik mag niks zeggen. Alleen maar kijken. En ik heb dingen gezien die de leerling niet zag: copulerende koeien bijvoorbeeld. Eéntje om te onthouden voor die modelles. Eigenlijk had ik het na vier uren al redelijk bekeken. Toen kroop een vrouwmens van middelbare leeftijd achter het stuur dat mij bijna een whiplash kostte. En ik heb ook geleerd dat je als rijinstructeur beter geen koffie drinkt tijdens de diensturen. Tweeëndertig uren… hoe halen ze ‘t in hun hoofd? Als een leeuw in een kooi.
Jolan on 
GDM on 
Danny C. on 
wim on 
