van de koeken- naar de stroppenstad
Toen het nog zomerde in Gent fietste ik wel eens naar de Blaarmeersen. Waar ik mijn vaste stek had. Niet om te vissen, maar om wat te lezen en/of tot rust te komen. Maar waar komt die penetrante lijkgeur vandaan?
Ok, even inzoomen. Je kan dat vies vinden, maar ik vind dat fascinerend. Hoe de natuur zichzelf reguleert en haar afval verwerkt. Tot er uiteindelijk niks meer rest. Machtig.
Normaal gezien is het de karper die de maden eet. Hier zijn de rollen omgekeerd.
Werkelijk schandelijk is het; je weblog zo verwaarlozen! En ik ga me niet eens verontschuldigen, want dat zou de pretentieuze illusie wekken dat iemand op mijn schrijfsels zit te wachten en dit weblog er hoegenaamd toe doet.
‘Vlieg er eens uit‘ luidt het wel eens bij monde van de Vlaamse Dienst voor Toerisme en in een wat verder verleden bij een bekend televisieprogramma. Een beter advies bestaat ook nauwelijks als de muren op je afkomen, je stamcafé op een verlengstuk van je woonkamer begint te lijken, en collega-consumenten op broodacteurs in een slechte soap. Klinkt dramatisch? Overdrijving is de moeder van de fantasie. Soit, om kort te gaan: de Antwerpenaar in Gent is nog eens een metropool gaan verkennen. Eéntje dat de koekenstad tot zijn ware proporties herleidt: een koekendoos. Eigenlijk zou elke Antwerpenaar eens naar Miami moeten afzakken. In ‘t stad hebben ze immers alleen krokodillen in de zoo. En in de politiek…
Ik heb een kleine selectie foto’s op mijn flickr geflikkerd. Voor wie het mocht interesseren. Want laat ons wel wezen: niks zo ergerlijk als tegen je zin naar 667 vakantiefoto’s te moeten staren. Een paar uur aan een stuk.
En deze is mijn favoriet.
Met al die feesten zou een mens nog vergeten te bloggen. Prioriteiten zijn soms een beetje zoals de vriendin van Ignace Crombé: plat opportunistisch. Ze had overigens niet misstaan op dat geweldig authentiek buurtfeestje aan het Kettingplein tien dagen geleden. Weer eens wat anders dan de uit hun voegen gebarsten Patersholfeesten. Al moet gezegd dat de rommelmarkt achter de Groene Vallei zowat tot de meest marginale van Vlaanderen moet behoren. Ik zag ergens een katoenen Delhaize-zak hangen voor twee euro! Ge moet maar durven, zei tante nonneke zaliger. En die heeft de Delhaize niet eens gekend.
Het epicentrum van de festiviteiten lag op het pleintje. Gentse couleur locale op zijn best. Er zat bijvoorbeeld zo’n man met een orgeltje te spelen. Geweldig!
Ook de obligate bilspleet was van de partij.
Continue reading ‘Rommelmarkt/buurtfeest Kettingstraat – Kettingplein’
Salon maximum on Frituren in Gent: the sequel
Jolan on Frieten in Gent
GDM on Frieten in Gent
Danny C. on Radio Plus
wim on Radio Plus
|
