van de koeken- naar de stroppenstad
Te weinig tijd en te veel begrafenissen. En het is alweer bijna kerstmis. Tijd voor iets luchtigs: een radioprogramma van een quartet staminees. Met dank aan de huissponsor. (Vedette of zo).
Eén uur lang kerstplaten waarvan u het bestaan wellicht niet afwist. En misschien maar goed ook…
… altijd gezellig!
Al een hele week slikken we de belegen eighties-hits en low-budgetjingles van Radio Plus. En het moet gezegd: ze gaan erin als een koppel vers gefrituurde frikandellen op een zondagavond. Geen presentatie, geen nieuws … zelfs geen reclame! Maar wel veel muziek. Kortom, de ideale arbeidsvitaminen om het met een torenhoog radiocliché te benoemen.
De muziek van Plus is de kwaadste nog niet. Daar waar Nostalgie de compleet platgedraaide top vijf-hits van weleer balkt, kiest Radio Plus eerder voor de wat minder bekende, vaak vergeten plaatjes. ‘I could never take the place of your man‘ i.p.v. ‘purple rain’ of ”Do you feel my love‘ i.p.v. ‘gimme hope joanna’. Bijvoorbeeld. Of iets van Modern Talking. Zoiets vergt moed anno 2011. Of ballen. Respect.
Maar wie zijn ze? Waar zitten ze? En wat doen ze (niet)?
Het mysterie groeit met de dag, want Radio Plus leeft nog in een tijdperk waarin protocollen uitsluitend in koningshuizen gedijden. Een radiofreak mét website schreef en kreeg… een kaartje. ‘Met vriendelijke groeten.’ Eén en ander doet vermoeden dat er een mens van vlees en bloed achter Radio Plus zit.
Radio maken kost geld. Veel geld. De vraag hoe Radio Plus de bonen dopt, leidt hier op de werkvloer wel vaker tot gefronsde voorhoofden. Graag een antwoord. Nu. Het is goed geweest. En het moet wel een beetje gezellig blijven.
Alweer herstellende van een jetlag en seasonshock -twee keer Engels in één zin; kan je dat wel maken?- gewoon even voetbalcommentator Peter Vandenbempt citeren over het Calimero-complex van de Gentenaar:
“De Gentenaar is blijkbaar graag ontevreden, de Klaagmuur is zijn favoriete stek: AA Gent krijgt te weinig respect, mijnheer. Een altijd terugkerende klacht in het Ottenstadion.”
Conclusie van Vandenbempt luidt dat de buffalo’s geen reden hebben tot klagen. Ik zeg: eerst dat nieuwe stadion afwachten, want dat Ottenstadion is eerste klasse echt onwaardig. Het draait niet alleen om het voetbal, toch?
De integratie van deze Antwerpenaar in Gent is nu bijna compleet. Sinds een tweetal weken vervuilt mijn zoetgevooisd stemgeluid nu ook de Artevelde-eter. Ik heb mij immers geëngageerd voor Radio Pink Flamingo: sinds mensenheugenis de hipste radioshow van de lage landen, elke zaterdag van 18.00 tot 19.00 uur op Urgent. Of waar pinten pakken aan de toog van het gelijknamige café al niet toe kan leiden… Mijn rol blijft uiteraard beperkt tot wat gewauwel in een microfoon en het wereldkundig maken van flauwe zinspelingen. Vrees echter niet voor algemeen beschaafd Antwerps. Dat radio maken is wel een oude liefde, en zoals bekend roesten die niet.
Het dubbelinterview Termont/Janssens in de Humo van deze week, da’s natuurlijk spek naar de bek van dit interstedelijk weblog.
Daniël heeft het nadeel dat hij burgemeester is van een stad waar je nog bijna alles kàn bijwonen. In Antwerpen moét je kiezen.
Groot nieuws uit onze heimat: ‘Joske Vermeulen krijgt standbeeld in Merksem.’ Veel gekker moet het toch niet worden me dunkt…
Als je ook maar een beetje bij de les wil zijn als Vlaams blogger -verrekt, dat klinkt een beetje als Vlaams Blokker- moet je blijkbaar je genuanceerde mening panklaar hebben over Mijn Restaurant of Op zoek naar Maria. Eerstgenoemde televisiekelk laat ik amusegewijs aan me voorbijgaan -er verschijnt de laatste dagen al genoeg gebakken lulkoek over karaktergestoorden met een muts- maar over de tweede VTM-hit wl ik chauvinismegewijs wél nog wat kwijt. Namelijk dat het sms’ende volkje zich schromelijk heeft vergist. Liv pakte knap brons, maar verdiende meer. Goud bijvoorbeeld. En niet zozeer omdat Liv Antwerpse is, en tot een jaar geleden de werkplek deelde met uw fiere Antwerpenaar in Gent. Bijlange niet. Maar ons kent ons, nietwaar? Hoe dan ook, de enige échte Maria staat niet in een musical maar in Frituur Number 1 in de Antwerpse Hoogstraat. Als het een troost mag wezen…
Rake opmerking van iemand die stadsmagazines leest: ‘Ha, die van 09-Magazine wijden een volledig nummer aan eco en bio, en steken hun boekske voor de gelegenheid in een plastic zakje…!?’ Say no more…
Nieuwe culinaire hoogvlieger in Gent: Vita Nova in de Dampoortstraat. Da’s Italiaans op zijn best. Geen pizza, maar wel ‘pasta met zeevruchten en halve kreeft’ of ‘lekkers uit de wei’. Om duimen en vingers en grote en kleine tenen bij af te likken. De zeevruchtenschotel smaakt goddelijk, de vleesschotel –regenwormen op een bedje van koeienvlaaien hadden immers net zo goed gekund- ruikt verrukkelijk. U neemt er dan wel de excentrieke uitbaatster bij: ‘Me from Italia, and aai spiek verry good Ingliesh!’. En zorg bovendien dat u in goed gezelschap verkeert, want het gaat om slow food. Vrij vertaald: wanneer het hoofdgerecht op tafel komt is uw kritische- en smaakzin al danig aangetast. Of het moest zijn dat uw naam Bob, Peter, Dirk, of Sergio is. Traag leven is diep leven, traag eten is meestal diep in het glas kijken. Als toetje de Grappa, en die leek in niks op kattenpis. Uw Antwerpenaar in Gent verslikte zich eigenaardig genoeg bij de tweede nipbeurt, en zag in zijn rijke verbeelding vlammenspuwers opdagen. En het zijn nog niet eens Gentse Feesten. Kan je nagaan. Enfin, het was erg lekker voor niet al te veel geld. (23 euro de man of vrouw voor een zeevruchtenschotel met kreeft, gamba’s, mosselen etcetera) Een aanrader dus. Het volledige menu kan u ter plekke raadplegen, want een website is er niet. Tenzij vroedvrouwen en tuinplanten meer uw ding zijn.
Tot slot: afgelopen zondag lieten we ons verleiden tot een tour de Gand o.l.v. een professionele gids. Het thema luidde ‘het rebelse Gent’. Ons Keizer Karel-shirt zat jammer genoeg in de was, maar dat kon de pret niet drukken. Draken en vuisten kruisten ons pad, en we liepen tot we er bijna bij neer vielen. Rebels als we zijn hadden we al een halve dag van de oorspronkelijke tour geknepen, maar dat neemt niet weg dat we na afloop als een pudding op een willekeurig terras neerzakten. De tour de Gand leverde enkele mooie ontdekkingen en wetenswaardigheden op -de in- en uitgangen van de Gentse scholen bijvoorbeeld- , de tour de bières leverde eerder een kater van heb-ik-jou-daar op.
‘En de gemeente is enthousiast’
Dixit een Hollandse madam en -later in de reportage- meneer van het NOS Journaal. Altijd al geweten dat Gent een gemeente is…
En wat die Veggiedag betreft: nobel initiatief voor moeder aarde en in zekere zin ook wel voor moeder koe. (Eén dag verder verwijderd van het slachthuis.) Zo’n bord quorn doet dan ook watertanden dat het geen naam heeft. ‘We gaan de mensen niet verplichten‘ stelt een Gentse wethouder. Ik mag hopen van niet. Donderdag is overigens lamsboutsnededag ten huize apeningent. Niet veggie dus, maar koosjie. Nuja, ook niet helemaal natuurlijk. ‘S middags boterhammen met préparé van de chef, en als vier uurtje le Big Mac bij Mc Donald’s. Ach, spek voor ieders bek en overtuiging. Zolang dat geitenwollensokken-imago van de stad -Veggiedag, low-impact man, bomenplan…- geen dwingend karakter krijgt. Dat dan weer wel.
Het is weer weekend, het perfecte alibi om zo lui als een varken te wezen, of het moest zijn dat uw naam Michel Verschueren is. Wat uw bloggende Antwerpenaar in Gent zo waardeert aan weekends zijn de weekendkranten. Op zaterdagmiddag -als de lichamelijke restauratiewerken enigszins een aanvang hebben genomen- resulteert dat meestal in twee verschillende kranten aan de ontbijt- of beter brunchtafel. Er was een tijd dat het er drie waren, maar dat was nog toen het verschijnsel ‘crisis’ eerder geassocieerd werd met een huilbui van Bert Anciaux (den bleiter)dan met grote flappen. Wat heeft dat nu met Gent te maken, vraagt u zich af? Veel. Sinds ik in Gent woon, voel ik me gazettengewijs namemelijk een beetje dakloos. Ik vind mijn gading niet. Op vier van de vijf weekdagen lees ik Het Nieuwsblad of De Gentenaar -de cholera of de pest dus- want De Morgen koop ik alleen voor de weekend- en mediabijlage. De Standaard is me te droog, en om de FED te lezen heb ik de bankrekening niet echt.
En daarom koop ik in het weekend nog altijd Gazet van Antwerpen, also known as ’De Frut’. Jammer genoeg gaat het dan om de Dendereditie en niet om de editie ‘Metropool Stad’, maar wie het kleine niet eert… Op dat vlak ben ik wellicht geen haar beter dan de gemiddelde Turk met schotelantenne, al heeft die net iets meer tijd gekregen om zich de Gentse gewoonten eigen te maken. Waar een wil is, is ook een weg en die ligt meestal nog ergens in Istanboel. In mijn geval in de koekenstad dus, want de Grungplöts, de Meêr, de Keyserlei: daar em ekik m’n art verlore. En een zaterdag zonder frut is als een vrijdag zonder vis. Enfin, vroeger toch.
Salon maximum on Frituren in Gent: the sequel
Jolan on Frieten in Gent
GDM on Frieten in Gent
Danny C. on Radio Plus
wim on Radio Plus
|
