Ik heb wat zitten knutselen met de videobeelden van onze trip naar New York. Een tijdrovende bezigheid. Niet in het minst omdat de beelden met een simpele handycam, zonder statief, zijn geschoten. Beperkte kwaliteit dus en bovendien in een zwaar gecompresseerd formaat. Er zijn weinig processoren die dat trekken: de i7 doet dat wel.

Soit, het was plezant en hopelijk blijkt dat ook uit de montage. De muziek komt eveneens uit New York: Vampire Weekend – ‘The kids don’t stand a chance’ (remix Miike Snow). Je vindt het nummer enkel op het net. Hier dus, gratis en voor niets.

Achtenveertig uur later landde mijn lijf in Noord-Italië. Wat later verplaatste het zich via Slovenië naar het mooie Kroatie. Het verstand -de geest als u wil- bleek iets minder mobiel en bevond zich aanvankelijk nog op de Gentse Feesten.  De groene rust en dennengeur van Plitvicka Jezera stonden nochtans in schril contrast met de betonnen drukte en de geur van verschraald bier en vervlogen urine in Gent. Bovendien deden onze sympathieke gastheren alle moeite van de wereld om de overgang enigszins te verzachten. Sterker nog, vader en zoon in kwestie zouden niet misstaan hebben op de Feesten. Al begin je dan beter niet van ‘s morgens vroeg te zuipen. Zo haal je nooit de eindmeet. Karlovaçko blijkt trouwens eigendom van Heineken. Onwetendheid smaakt soms net iets minder bitter.

Binnenkort foto’s van die prachtige Plitvice-meren; een stukje wondermooie, ongerepte natuur.  Nu ja, ongerept in die zin dat je alleen mag wandelen in het natuurpark. Op platgetreden paden, en tussen een leger toeristen met spiegelreflexcamera in de aanslag.  Vroeger had iedereen zo’n handig digitaaltje, tegenwoordig hoor je pas bij de club met zo’n zware loebas rond je nek.  Ik vraag me soms af hoeveel van die gasten al eens een foto trekt met handmatige instellingen. Soit, ik doe het nog altijd met een kwalitatief digitaaltje. Stelletje snobs. Tsss…

We hadden een Fiat Panda gehuurd in Triëst, wat geregeld voor verwarrende taferelen zorgde. ‘Scusi, blababla blablabla…’ Italiaans voor beginners. ‘Què?’. Op de terugweg kregen we zelfs het blinde vertrouwen van een Italiaan die de weg kwijt was. Aan elk rood licht deed hij een uitgebreide uitleg met drukke gebaartjes enzo. Gesticuleren moet ooit uitgevonden zijn door een Italiaan. En wij maar knikken. Groot was zijn verbazing toen hij merkte dat we een tussenstop maakten in de havenstad Rijeka.

Kroatië is trouwens een absolute aanrader. Prachtig land, ongelooflijk lieve en open mensen, en lekker eten voor geen geld. Aan de kust bijna een vis-indigestie opgelopen bij wijze van spreken. Mijn eega at drie avonden na mekaar hetzelfde: langoustines. Never change a winning dish.

En nu weer in Gent: een stad met de allures van een dorp. Zeker na de Feesten. Alle goedbedoelde initiatieven ten spijt. Misschien toch nog eens naar Antwerpen afzakken.

Niet dat deze devote dopper -tegen wil en dank, maar wie gelooft dat nog?- zijn dagen vult met het sponsoren van de lokale horeca. Maar toch. Je moet iets natuurlijk.

Oh ja, dat groot scherm op Sint-Baafs is echt de max! Heerlijke ambiance, en je raakt er steevast aan de praat met een fanatieke voetbalzot. Afgelopen vrijdag probeerde er zelfs één mijn lief te versieren. Waar ik bijstond. Toen hij dat doorkreeg, klonk het dat hij ‘voor de ambiance’ komt. Ik antwoordde dat ik voor het voetbal kom. Hij maakte nog een flauwe woordspeling waar ik even moest over nadenken: iets met Kuyt en kaviaar. Soit. Morgen is het weer van dattum: Oranje tegen de Uruguayanen. Altijd weer lachen. En zweten.

Nog een paar weken en ‘t zijn Gentse Feesten. Ook dit jaar maar voor heel even, wat mij betreft.  Op de vijfde dag vliegen we naar Kroatië. Een weekje gaan cruisen met een huurauto. Al klinkt cruisen misschien wel een beetje gay, nu ik er zo over nadenk. Enfin, naar ‘t schijnt hebben ze daar goeie wijnen.

De sfeer zat er naar goede gewoonte meteen goed in. Geen wachtenden rond kwart voor één. Een streng schoolmeestertype blaft op formele wijze mijn naam naar één van de bijzitters. Die zitten er op zijn zachtst gezegd stoïcijns bij. Als geslagen honden. ‘T is dan ook weer om het gras af te rijden.

Ik heb voor de derde keer op rij op de N-VA gestemd. Niet op Bracke maar op een blogger. En op een slimme mens voor de Senaat. Waarom? Vanuit een Vlaamse reflex. Omdat ik vind dat er meer dan ooit een duidelijk signaal nodig is naar de Waalse politici. En omdat er meer dan ooit nood is aan een strenge migratiepolitiek. Ik ben het overigens niet eens met het sociaal-economisch programma van de N-VA.

Je mening verkondigen op café is in Gent niet altijd vanzelfsprekend. Gent is een links nest in vergelijking met Antwerpen. Al hangt veel ervan af in welk milieu je je begeeft.

Overigens: discussiëren over politiek kan nuttig blijken. Om je eigen mening bij te schaven of te wijzigen bijvoorbeeld. Alleen dommeriken veranderen nooit van gedacht. Maar een discussie dient niet om je eigen mening op te dringen en ze voor te stellen als de enige die er toe doet. Het eigen grote gelijk zeg maar, waarbij de rede zich aandient als een staaltje onversneden demagogie. Laat dat maar aan politici over.

Rijschoollesgever dus: een knelpuntberoep. Logisch. De (staats)examens zijn niet van de poes, de job is slecht betaald (max. 1300 euro netto), en je zet eigenlijk elke dag je leven op het spel. Niks om voltijds te doen, maar wel een interessant bijberoep.

En ondertussen die verdomde kijkstage. Van de Heuvelpoort naar Melle naar Gentbrugge naar De Pinte naar Melle en vice versa. En ik mag niks zeggen. Alleen maar kijken. En ik heb dingen gezien die de leerling niet zag: copulerende koeien bijvoorbeeld. Eéntje om te onthouden voor die modelles. Eigenlijk had ik het na vier uren al redelijk bekeken. Toen kroop een vrouwmens van middelbare leeftijd achter het stuur dat mij bijna een whiplash kostte. En ik heb ook geleerd dat je als rijinstructeur beter geen koffie drinkt tijdens de diensturen. Tweeëndertig uren… hoe halen ze ‘t in hun hoofd? Als een leeuw in een kooi.

Ik zal als ex-karpervisser (en zodoende een heel klein beetje expert) even herhalen wat ik eerder ook al tegen een Gentenaar op jaren had verteld. Het schouwspel dat zich dezer dagen in de plas van de Blaarmeersen afspeelt is niets minder dan paringsgedrag. Best indrukwekkend: zo’n twintig karpers die rondjes zwemmen en passioneel tegen mekaar aanschurken. Maar zeker niks om bang van te zijn. Karpers zijn geen piranha’s. Het zijn erg schuwe en slimme vissen die menselijk contact mijden, en geen verwondingen kunnen veroorzaken. Ze hebben noch tanden noch scherpe vinnen.

Afgelopen donderdag kwam de schoolmeester in mijzelve plots los. Ik kon het niet laten een aantal misverstanden de wereld uit te helpen, en de toeschouwers aldaar iets bij te brengen over deze fascinerende vis.

Belangrijk om weten:

• Een karper is  geen Koi. Omgekeerd geldt wel dat een Koi een karper is: een kweekvariant.
• Aan de schubben kan je de karper benoemen: schubkarper, spiegelkarper, lederkarper…
• Karpers kunnen tot 3O jaar oud worden. In de vrije natuur zelfs tot 4O jaar.
• Karper komt oorspronkelijk uit China, en staat daar ook op de menukaart. (Of in Chinatown, waar ook ter wereld.) Karper uit een zoetwaterplas zoals de Blaarmeersen is eigenlijk niet te vreten, wegens een grondsmaak en te veel graten.

Mooie Hollandse schubkarper. Het lief moet natuurlijk mee voor de foto’s of ander beeldmateriaal, en mag verder niks zeggen. Dat zou de karpers immers afschrikken…

Zet ‘m wel even op 720p voor HD-kwaliteit.