De afgelopen twee maanden zijn voorbijgeflitst. Eerst was er dat verdomde WK, met matig voetbal maar des te meer animo. En van drie dagen Gentse Feesten blijft niet veel hangen, behalve dan een Irisch Coffee om acht uur ‘s morgens op de Flashmarkt. Een geval van peer pressure. (Lees: ik had er niet om gevraagd.) Irish coffee leek mij eerder iets voor winterse zondagmiddagen in Ierse pubs.
Achtenveertig uur later landde mijn lijf in Noord-Italië. Wat later verplaatste het zich via Slovenië naar het mooie Kroatie. Het verstand -de geest als u wil- bleek iets minder mobiel en bevond zich aanvankelijk nog op de Gentse Feesten. De groene rust en dennengeur van Plitvicka Jezera stonden nochtans in schril contrast met de betonnen drukte en de geur van verschraald bier en vervlogen urine in Gent. Bovendien deden onze sympathieke gastheren alle moeite van de wereld om de overgang enigszins te verzachten. Sterker nog, vader en zoon in kwestie zouden niet misstaan hebben op de Feesten. Al begin je dan beter niet van ‘s morgens vroeg te zuipen. Zo haal je nooit de eindmeet. Karlovaçko blijkt trouwens eigendom van Heineken. Onwetendheid smaakt soms net iets minder bitter.
Binnenkort foto’s van die prachtige Plitvice-meren; een stukje wondermooie, ongerepte natuur. Nu ja, ongerept in die zin dat je alleen mag wandelen in het natuurpark. Op platgetreden paden, en tussen een leger toeristen met spiegelreflexcamera in de aanslag. Vroeger had iedereen zo’n handig digitaaltje, tegenwoordig hoor je pas bij de club met zo’n zware loebas rond je nek. Ik vraag me soms af hoeveel van die gasten al eens een foto trekt met handmatige instellingen. Soit, ik doe het nog altijd met een kwalitatief digitaaltje. Stelletje snobs. Tsss…
We hadden een Fiat Panda gehuurd in Triëst, wat geregeld voor verwarrende taferelen zorgde. ‘Scusi, blababla blablabla…’ Italiaans voor beginners. ‘Què?’. Op de terugweg kregen we zelfs het blinde vertrouwen van een Italiaan die de weg kwijt was. Aan elk rood licht deed hij een uitgebreide uitleg met drukke gebaartjes enzo. Gesticuleren moet ooit uitgevonden zijn door een Italiaan. En wij maar knikken. Groot was zijn verbazing toen hij merkte dat we een tussenstop maakten in de havenstad Rijeka.
Kroatië is trouwens een absolute aanrader. Prachtig land, ongelooflijk lieve en open mensen, en lekker eten voor geen geld. Aan de kust bijna een vis-indigestie opgelopen bij wijze van spreken. Mijn eega at drie avonden na mekaar hetzelfde: langoustines. Never change a winning dish.
En nu weer in Gent: een stad met de allures van een dorp. Zeker na de Feesten. Alle goedbedoelde initiatieven ten spijt. Misschien toch nog eens naar Antwerpen afzakken.
Jolan on 
GDM on 
Danny C. on 
wim on 
